Blog

Perfect is niet goed genoeg

Doen terwijl het niet perfect is? Of…. doen, doen, doen en tijdens het doen steeds beter worden?

Copy en co bestaat alweer 5,5 jaar, maar met het sturen van WoordenZaken heb ik lang gewacht. Er was van alles nog niet geregeld en sommige dingen moeten nu eenmaal geregeld worden als je iets nieuwsbrieverigs de deur uit wilt doen.

Een tijd geleden ging WoordenZaken naar de abonnees. Pas na een uur besefte ik dat ik mijn nieuwe blog nog niet op de website had geplaatst en dat de link in WoordenZaken dus naar de oude blog verwees. Oef, foutje! Hoe dom….
Gelukkig kon ik het mezelf snel vergeven, ik hoef niet meer zo perfect te zijn van mezelf.

Jarenlang was er überhaupt geen WoordenZaken om allerlei redenen. Zat het perfectionisme misschien ook nog wat in de weg, want: is het wel interessant genoeg wat ik te vertellen heb?
Hebben mensen er iets aan? Voldoe ik aan een bepaalde standaard als schrijver, als die er is? Of: ben ik genoeg eigen, genoeg mezelf? Etc., etc. Doodvermoeiend.

En kan ik het allemaal wel? Bijvoorbeeld het technische gedeelte. Voor het inschrijven op je nieuwsbrief heb je een ‘opt-in’ nodig, zo’n vakje waar je je naam en e-mailadres in kunt vullen. Dat lukte me niet! Uren zat ik eraan, dagen, ze werden maanden. Ik kwam er niet uit en gaf het op. En toen begon ik weer, zocht tips en probeerde totdat het me lukte. Niet perfect, want als je je hebt ingeschreven, heb je misschien gezien dat er een sterretje boven staat met iets in het Engels. Ik krijg het niet weg. Dan maar geen WoordenZaken? Nou nee dus! Want WoordenZaken is belangrijker dan het perfecte inschrijfvakje. Het werkt; mensen schrijven zich in, dus who cares for een sterretje? (en toch zal ik het een keer wegkrijgen).

Ook bleek, dat W.O.R.D.S. dat je erbij ontvangt, niet te downloaden was. Grrr… Daar ben ik mee aan de slag gegaan, maar daarna kreeg ik weer een melding van iemand die het niet kon ontvangen. Dus stuurde ik het zelf alsnog per mail als er een nieuwe inschrijving is en ging opnieuw sleutelen. En zo zijn er altijd nog wel wat dingen die beter kunnen. Denk aan de AVG…

Tekst is net zoiets, je blijft je ontwikkelen en je tekst ontwikkelt mee. Daarom is je tekst nooit perfect. Je kunt er eindeloos aan blijven sleutelen (I know, ik heb een stuk of wat (half)affe boeken in bestanden staan die al tig keer zijn doorgenomen, maar nog niet uitgegeven), maar op een gegeven moment moet je er toch eens mee naar buiten komen. Dan maar niet perfect, op het internet ermee (of naar de uitgever)! Zonde van al die kansen en ervaringen die je misloopt als je het niet doet en wat dacht je van de mensen die je jouw kennis onthoudt? Als je eenmaal begint, ontdek je vanzelf wat werkt en wat niet, waar je nog aan moet sleutelen en wat voldoet voor nu. Lopen kon je ook niet in één keer, toch? Waarom andere dingen dan wel?

Een van mijn marketingleermeesters zei zoiets waars: “Maak snel mogelijk zoveel mogelijk fouten”. Hij heeft gelijk; hoe sneller je fouten maakt, hoe meer je leert en hoe meer je verbetert. Ik zal vast nog fouten maken bij het versturen van WoordenZaken, maar ik zal hem nooit meer versturen voordat ik mijn nieuwe blog geplaatst heb. Mijn werk zal nooit perfect zijn, maar moet dat? Ik denk het eigenlijk niet, hoewel er iets in mij dat wel wil, steeds minder gelukkig. Maar perfectie is iets statisch. Het is misschien alleen maar een moment, het is niet blijvend. Maar ik wil niet vast blijven zitten, ik wil verder, ontwikkelen. Dat kan niet bij perfectie, perfectie ontwikkelt niet. Je kunt het niet pakken, niet vast blijven houden, eigenlijk kun je er helemaal niks mee.

Eigenlijk vind ik perfectie niet goed genoeg, haha!

Hoe zit het bij jou? Ben jij nog aan het stoeien met je tekst? Of vind je het vooral belangrijk dat je stappen zet en jezelf ontwikkelt? Ook al is je tekst niet precies zoals je het die liefste zou willen, je hebt tenminste iets. Je kunt verder. Als je stil blijft staan, omdat je denkt dat het niet perfect is OF omdat je denkt dat het perfect is, kom je geen stap verder.

Wat voor stappen zet jij en hoe imperfect mogen ze zijn? Zet je jouw tekst op internet, ondanks eventuele taalfouten omdat taal niet jouw sterkste kant is? Of omdat je ergens helemaal vol van bent en het er gewoon uit moet? Waar gaat het om, dat het allemaal klopt of gaat het om jouw boodschap?

Ik hoop het laatste! Smiley

Ook bij Barbie beginnen ze het gelukkig te begrijpen. Ze maken steeds vaker realistische poppen, bijvoorbeeld met buiken waarin, als het een mens zou zijn, ook ruimte is voor organen. Je kunt zelfs een stickerpakket krijgen om de pop bijvoorbeeld puistjes, wonden en ook cellulitis te geven!  Bekijk hier een leuk filmpje waarin kinderen nieuwe types Barbie bekijken.

 

Kop eraf?

Nee, , je kop gaat er niet af. Niet meer. Niet in deze tijd en zeker niet in dit land. Niet letterlijk tenminste. Figuurlijk valt het ook erg mee. Maar in ons hoofd kunnen we al afgemaakt worden voordat we überhaupt ook maar iets gedaan, gezegd, geschreven hebben.
Het is een oude angst en hij zit in onze cellen. Heel diep. Doodeng is het als je hem onder ogen komt. Ik spreek uit ervaring.

Nog maar een jaar of drie geleden ben ik door het thema zichtbaarheid met vliegende vaart in de put terechtgekomen. Een hele diepe put. En ik zat er niet een paar minuten, uren of dagen in. Nee, het duurde maandenlang voordat ik er weer uit durfde te piepen. Gelouterd. Dat wel. Ik was echt doodsbenauwd om zichtbaar te zijn. Het maaiveld kwam meteen langs en de geur van de brandstapel was onmiskenbaar. Verschrikkelijk was het. Die angst.

De wens om zichtbaar te zijn terwijl er tegelijkertijd een stalen klem om je keel komt te zitten zodra je eraan denkt. Ken je dat gevoel ook, …? Anderhalf jaar later merkte ik dat de angst er nog zat toen ik aan een online videochallenge deelnam. Af en toe kreeg je de opdracht om een van je video’s te delen op je Facebook tijdlijn. Oef. Ik had enorme veel schroom om dat te doen. Zag ook van alles wat niet goed genoeg, niet perfect genoeg was. Heel vermoeiend. Ik heb die dagen veel geleerd.

Hoe dubbel is het om die angst te ervaren terwijl je ondernemer bent en dús zichtbaar moet zijn. En ook: wilt zijn. Toch? Ik in elk geval wel. Maar als je bijna verlamd raakt door die angst, dan wordt het een hele zware, slepende en op zijn minst lastige bedoening. Dan kruip je het liefst in je schulp. Maar dat kan niet. Niet als je een ondernemer wilt zijn met alles d’r op en d’r aan. Dus wat te doen?

Belangrijk hierin zijn een paar vragen. Wat wil ik echt met mijn bedrijf? Wat wil ik bereiken? Voor wie doe ik het? En: wat ontzeg ik mijn (potentiële) klanten als ik mij niet laat zien of horen?
Wat is echt belangrijk voor jou, …? Wil jij iemand verder helpen met wat jij kan of weet of laat je de angst regeren? Ik weet dat er mensen zijn voor wie jij een lichtpunt kan zijn, voor wie jij heel veel kan betekenen. Dus laat je zien, laat je horen! Deal met die angst, op welke manier dan ook. Weet dat ondanks de angst je toch dat kan doen wat jij wilt doen.

Ik heb daarvoor een leuk simpel lesje geleerd (dat ik ook af en toe weer vergeet): ik liep lang geleden in het dorp waar ik woonde en zag op ‘grof vuildag’ een opgerold vloerkleed tegen een boom aan staan. Midden in het dorp, vlak naast het volle terras van de ijssalon. Ehh, ieks, durfde ik dat? Een oud kleed van de weg afhalen? Toen stond ik even stil en vroeg mezelf: wat wil ik? Het antwoord was: dat kleed! Ik was me bewust van mijn angst, nam hem ook serieus (erkenning) en liep naar de boom. Ik heb nog jarenlang plezier van dat kleed gehad. Als ik naar de angst had geluisterd, had ik én dat kleed niet gehad én altijd het nare ‘had-ik-maar’ gevoel gehad. Dat ken je ongetwijfeld.

Mandela sprak de tekst van Marianne Williamson uit: “Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn. Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn. Het is ons licht, niet onze schaduw die ons het meest beangstigt.”

Hoe zorg jij dat je zichtbaar bent? En waar laat jij kansen liggen om zichtbaar te zijn? En wat maakt dat je die kansen laat liggen? Denk er eens over na…

Mijn business buddy en bestie Sylvia Bouwer heeft de maand mei omgedoopt tot maand van de zichtbaarheid. Ze heeft een geweldige quote over zichtbaarheid: “Zichtbaarheid is eigenlijk een pittige training om in je eigen licht te gaan staan, in je eigen grootsheid te gaan staan.”

Elke dag doet Sylvia of een andere ondernemer (ook ik) een facebook live in haar facebookgroep. Wil je ook meedoen? Meld je dan aan bij de Facebookgroep via deze link: https://www.facebook.com/groups/262949404056365/

Misschien zie ik je daar, ?
Kruip uit je schulp zoals de natuur doet. Het is tijd om zichtbaar te worden. De spotlight schijnt al voor jou. Ga je erin staan of blijf je er erbuiten?

Warme groet van Anouk

PS. Met tekst kan je heel veel doen voor je zichtbaarheid. Wil jij nu eindelijk weleens je echte verhaal vertellen? Ik help je er heel graag mee. Als je je in mei aanmeldt voor een vipdag waarin we jouw hele verhaal zichtbaar maken (ook letterlijk met beeld) en jij durft het aan om echt diep te graven, kippenvel te krijgen, je te laten raken door je eigen verhaal, nieuwe, echt gave teksten te creëren, krijg je maar liefst 40% korting. Neem dan contact met me op.

 

*********************************************************************************************************************

 

Fuck it?

Valt het jou ook op? Op social media? Op websites? Op events?

Fuck it!

Overal zie je die term de laatste tijd langskomen. Hij wordt vooral gebruikt door onderneemsters die het heel goed doen en die het verschil maken.

Maar serieus… Fuck it?

Zoals een vriendin van mij mooi samenvatte: Neuk het?

Want dat is het, dat is wat ze zeggen: Neuk het!

??? Wat een rotterm!

Niet voor mij. Nooit. Niet.

Ik wil woorden waar ik achter sta. Die bij mij passen.
Ik wil geen termen gebruiken waar ik me eigenlijk niet goed bij voel, alleen maar omdat anderen ze gebruiken en het stoer lijkt. Of hip. Omdat het lijkt of je als vrouw zo lekker zelfstandig en onafhankelijk bezig bent. Of weet ik wat. Ik doe het niet.

Ik ben niet alleen heel gevoelig voor taal, voor woorden en hun essentie, maar ook gevoelig als mens. Elke keer als ik die term hoor, voel ik zo’n rilling door me heengaan, brrr.
Als ik grote uitspraken doe, slogans en quotes wil gebruiken, een slagzin op een banner wil zetten, op mijn visitekaartje of website, dan wil ik dat met de woorden die ik fijn vind, die bij mijn intenties passen. Die mij als persoon en ondernemer beschrijven en omschrijven.

Dus Fuck it? Fuck it! (en dit is de laatste keer dat je mij die term ziet gebruiken, afgesproken!)

Als schrijvende, storytellende, puntjes op de i zettende woordenvanger kies ik mijn woorden zorgvuldig. Voor mijn eigen teksten (en boeken) en voor die van een ander. Waar een ander allang gestopt is, ga ik door. Tot ik de juiste woorden te pakken heb en de hele tekst klopt.

Er zijn altijd tijdelijke woorden. Echt is zo’n woord waar ik de laatste tijd vaak door vergezeld word. Helemaal is er ook zo een. In mijn BodyBalance waarin ik lesgeef, hoor ik mezelf ook in periodes bepaalde woorden zeggen. Oké, hup, lekker zijn een paar voorbeelden.

Het zijn woorden die even blijven plakken, misschien iets zeggen over dat waar ik me op dat moment mee bezighoud, maar meestal geen essentiële woorden voor mij. Woorden die blijven. Die vanbinnen zitten. Bij mijn essentie horen. Zoals oorspronkelijkheid. Eenvoud. Puur. Eigen. De kern. En nog heel veel meer.

Wat zijn nou echt woorden die bij jou passen? Die jij regelmatig gebruikt, omdat ze zo veel over jou zeggen, omdat ze jouw binnenkant omschrijven. Iets van jouw essentie in zich dragen. Je ervan houdt. Of juist totaal het tegenovergestelde.

En zijn er woorden die ontzettend bij jou passen, maar die je weinig gebruikt? Omdat je het misschien spannend vindt? Je afvraagt of de ander(en) daar bepaalde ideeën over heeft? Je je er ongemakkelijk of onzeker over voelt?

En wat doe jij met woorden? Heb je een dagboek en schrijf je daar regelmatig in, juist helemaal niet of alleen in bepaalde periodes (zoals ik)? Ben je een dichter (in je dromen), schrijf je graag verhalen of zelfs boeken of vind je dat je niet kan schrijven? Misschien schrijf je wel graag hele lange mooie brieven? Met de hand. Zoals iedereen dat vroeger deed, maar steeds minder. Sommige mensen schrijven zelfs nooit meer met de hand. Ik ontdekte dat laatst tijdens een workshop toen ik de deelneemsters een opdracht gaf en ze begonnen te klagen (op een grappige manier) over kramp, omdat ze het niet meer gewend zijn. Ik schrijf graag met de hand, het liefst alleen maar, alleen is het een enorme klus om het alsnog in de computer te krijgen, dus met grote teksten doe ik het toch maar niet.

Heb je een blog? Weet je, een blog is zo’n ge-ni-a-le uitvinding. Je kan er alles in kwijt: je kennis, je ervaringen, inkijkjes geven in wat je doet, jezelf laten zien. Bloggen is wat we allemaal veel vaker zouden moeten doen (ikzelf ook, ahum). Of je nou een geweldige schrijver bent of niet, dat doet er niet toe. Door het vaak te doen, word je sowieso beter en beter en beter. Het is zo’n makkelijke manier om zichtbaar te worden. En ook zo laagdrempelig! Je hoeft je nergens voor in te schrijven, nergens voor aan te melden, niets speciaals te doen. Gewoon lezen. En wegklikken als je niet meer wilt. Het is vrij. En daarom is het zo geweldig.

Ik ben me sinds een jaar gaan richten op bloggen, omdat ik ontdekte dat veel mensen daar behoefte aan hebben, daarin begeleid willen worden. Omdat er schroom zit, angst, overtuigingen over schrijverskwaliteiten, etc., etc. Je kan jezelf helemaal gek maken met ideeën over jezelf en je kunnen.

Maar het allerbelangrijkste van bloggen, is dat je het doet. Gewoon doen. Punt.

*******************************************************************************************

Wat wordt jouw verhaal?

De beste wensen voor het nieuwe jaar! Dat 2018 maar een aaneenschakeling van fijne momenten en mooie ervaringen voor jou mag worden. Heb je genoten van de jaarwisseling? En heb je al je vingers en beide ogen nog? Ik hoop het van harte!

Ik heb me iets voorgenomen voor dit jaar. Ja, goede voornemens dus, waar ik normaal eigenlijk nooit aan doe. Nu dus wel….
Ik heb besloten dat ik veel meer ga vertellen dan ooit. Dat ik mezelf veel meer laat zien dan ooit. Dat ik mag en ga zijn wie ik ben en het verhaal dat daarbij hoort, ga vertellen. En dat zal af en toe vast even slikken zijn, want het is best spannend om je waarheid de wereld in te sturen, zichtbaar te laten worden. De vraag is alleen: wil je je daardoor laten tegenhouden of ga je ervoor?

Er zit lading op het gebied van je uitspreken, bij mij in elk geval wel. We hebben hier natuurlijk sowieso al de uitspraak: ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ en ja, die van het maaiveld… Maar ook kunnen we beïnvloed zijn door persoonlijke ervaringen. Misschien moesten kinderen vroeger bij jou thuis gewoon hun mond houden, waardoor je niet hebt geleerd je waarheid te spreken. Of was je heel open en vrij en gebeurde er iets waardoor je daarmee gestopt bent en je woorden binnen bent gaan houden. ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen.’ Hoeveel binnenvetters heeft die uitspraak opgeleverd?
Als kind was ik heel extravert en nogal ‘buiten de lijntjes’. Ik kleedde me het liefst als een zigeuner (zie foto), alles over elkaar, hoe meer lintjes, strikken en kantjes, hoe beter. Gewoon lekker mezelf zijn, met alles erop en eraan. Als ik op straat iemand zag die ik kende, dan gilde ik: ‘Hee, hallo!!!’ Maar ik leerde al snel dat jezelf zijn nou niet bepaald was wat de samenleving van me verwachtte. Ik begon me aan te passen en ben me steeds meer gaan inhouden en mijn mond gaan houden. En de paar keer dat iets me zo hoog zat dat ik niet anders kon dan het uitspreken, kreeg ik vervolgens zo’n tik op m’n neus dat ik daarna helemaal wel uitkeek.

Maar daarmee raakte ik ook mezelf kwijt en het werd een enorme zoektocht, mijn leven. Als je niet echt jezelf mag zijn, jezelf die ruimte niet geeft, dan kun je eigenlijk niet meer weten wat je echt wilt, want die dingen horen bij elkaar. Ik heb jarenlang gezocht, mezelf leren kennen, gegraven, geworsteld, me afgevraagd wat het nou toch was waarvoor ik leefde en afgelopen jaar kwam ik tot de conclusie dat ik helemaal oké ben, precies zoals ik ben. Dat ik niet hoef te veranderen, omdat ik niet oké genoeg ben. Dat ik mag veranderen omdat wij als mensen gewoon niet anders kunnen, we willen ontwikkelen.

Een paar dagen geleden zag ik een bijzondere film: The Goddess Project. Van twee Amerikaanse vrouwen die met een gepimpte oude schoolbus het land doorkruisten, op zoek naar de verhalen van vrouwen die op hun pad kwamen. Waanzinnig inspirerend, ik kreeg zo’n zin in het leven en het paste zo bij mijn voornemen voor dit jaar: mezelf zijn en mezelf omarmen. Mogen zijn wie ik ben, met alles wat erbij hoort. En ook: mogen zeggen wat ik vind en mogen doen wat ik wil doen. Al die ideeën die ik heb (en dat zijn er veeheel…) mogen uitvoeren.

Me niet inhouden, maar gaan met die banaan. Met het risico dat ik m’n neus stoot, dat iets niet lukt, dat ik faal. Ik bruis echt van de ideeën en met elk nieuw idee, komen er weer tien bij. Zo gaat dat bij mij, ik kan er niks aan doen. Ik ga het leven vieren, geen spijt meer hebben van dat ik iets niet gedaan, of op z’n minst geprobeerd heb. Datgene doen wat ik het liefste doe, geven, bruisen, grillig zijn, onlogisch lijken, aanraken, fladderen, leven. Dit is zoals ik diep vanbinnen ben en altijd ben geweest en mezelf inhouden, me maar mogen focussen op 1 ding, stukjes van mezelf achterhouden omdat de wereld die niet aan leek te kunnen, heeft mij geen goed gedaan. Dus ik stop ermee! En ik begin! Een van mijn favoriete woorden is ‘oorspronkelijk’. Het beschrijft helemaal wie en wat ik wil zijn vanaf 2018.

We hebben nog 362 dagen te gaan, ze zijn nog helemaal blanco. Waar ga jij ze mee vullen? En wat ga jij vertellen? Welk verhaal heb jij en wat ga je ermee doen? Is er iets wat je nu echt achter wilt laten in 2017? Of anders gaat doen in 2018? Begin er nog vandaag mee, al is het met een mini-stapje.

Wat je ook gaat doen, doe het met liefde voor jezelf. Doe het omdat het bij jou past en niet omdat een ander , wie dan ook, vindt dat je het zou moeten doen. Zodat 2018 voor jou een prachtig jaar kan worden.

*************************************************************************************************

Wat voor soeptype ben jij?

 

Oooohhh, wat heb je soms toch veel geduld nodig voor dingen! Kan jij er af en toe ook zo gefrustreerd van raken dat het je niet snel genoeg gaat?
Ik heb jarenlang heel veel seminars gevolgd over ondernemen, omgaan met geld, etc. Ik kreeg er ontzettend veel informatie en allerlei methodes die zouden moeten werken als je ze toepaste. Al gauw na zo’n seminar zag ik allerlei mensen die ook hadden deelgenomen grote successen boeken, gave dingen lanceren enz. Ik kreeg er het gevoel van dat ik in de modder vastzat, zo traag als wat was, met als gevolg het gevoel van frustratie en mislukt te zijn.

Ik hoor het ook andere mensen zeggen. Maar nu kan ik ze (en mezelf inmiddels ook) geruststellen met de vraag: Wat voor soeptype ben jij?

Want ik heb ontdekt dat er twee soeptypes zijn:

  • Cup-a-soup types
  • Omasoep types

Het Cup-a-soup type neemt veel informatie op, verwerkt deze heel snel en zet het geleerde direct om tot actie. Dit type kan heel snel schakelen en veel dingen neerzetten in een snel tempo. Het zijn mensen die snel resultaat willen en ontzettend goed zijn in implementeren (oftewel: het geleerde toepassen). Ze gaan misschien niet altijd zo diep, want daar hebben en nemen ze de tijd niet voor. Het is letterlijk een nieuw zakje openscheuren, mixen en klaar.

Dat wil niet zeggen dat het niet goed is, de wereld heeft Cup-a-souptypes nodig. Ze houden de wereld draaiend. Sterke punten van dit type zijn dat het nieuwe informatie direct kan toepassen en omzetten in iets concreets en zich niet laat leiden door obstakels als perfectionisme. De keerzijde kan zijn dat er niet veel diepgang te vinden is of dat het ‘product’ niet heel eigen is. Het kan van het omasoep type leren dat een ‘doorleefd’ proces een werkelijk unieke en authentieke uitkomst kan opleveren.

Het omasoep type neemt ook veel informatie op, maar is een stuk trager. Het moet als het ware vanbinnen gehusseld worden en sudderen, net zolang tot er een heerlijk geurende en voedende bouillon getrokken is die gedeeld kan worden. Het kan lang duren voor deze soep echt helemaal op smaak is en gedurende het kookproces kunnen er nog verschillende ingrediënten (lees informatie, kennis en ervaring) aan toegevoegd worden. Een omasoep type neemt geen genoegen met wat minder, het moet allemaal helemaal kloppen voordat ‘ie iets deelt van de soep. Dit maakt dat het omasoep type ongeduldig en gefrustreerd kan raken omdat het zo lang duurt en hij/zij niet precies weet wat de uitkomst zal zijn.

De kwaliteit van dit type is dat het product wat er uiteindelijk uitkomt, uniek en authentiek, ‘doorleefd’ en ‘doorvoeld’ is. De keerzijde is dat het hele proces te lang kan duren, het ‘juiste moment’ daardoor gemist wordt, het project te groot kan worden of er überhaupt niets van de grond komt. Het kan zijn dat het omasoep type neigt naar perfectie en last heeft van faalangst. Van het Cup-a-soup type kan het leren dat goed genoeg goed genoeg is en dat het soms beter is om gewoon te beginnen dan zo lang te wachten dat ‘het’ moment voorbij is of de rek eruit.

En? Weet je al tot welk type je behoort? Ik wel, het tweede. En nu ik in mijn bedrijf na vijf jaar mijn ‘formule’ gevonden heb, de manier waarop ik echt het beste van mezelf kan geven in mijn werk met ondernemers, om die rode draad, de Ziel van hun Zaak te vinden, ben ik er ontzettend tevreden mee dat ik een Omasoep type ben! Want het is helemaal de manier waarop ik wil werken en de enige manier waarop ik kán werken. Maar ook wil ik leren van dat andere type. Kan ik de snelheid of de timing die het Cup-a-soup type heeft, misschien gebruiken voor mijn omasoep? Het zou soms fijn zijn als ik mijn soep wat eerder zou kunnen opdienen of in elk geval op precies het juiste moment en niet dan nog te wachten…

Herken je het? Ik zou het leuk vinden als je reageert met wat voor soeptype jij bent en of je tegen bepaalde dingen aanloopt hierin of misschien heb je wel een goede tip? Laat het weten. Dank!